maandag 15 mei 2017

Op zoek naar... de vonk die overslaat #7

De serie ''Op zoek naar... de vonk die overslaat'' gaat over de liefde, daten en seks. Mijn ervaringen komen hierin samen met verhalen van anderen en enkele statistieken/onderzoeksuitkomsten. We zullen samen de verschillende stadia van het daten doorlopen. Thema's waar we in de liefde vaak tegenaanlopen worden onder de loep genomen. Kortom: ik deel mijn visie op liefde en daten met jullie op een soms serieuze, soms humoristische wijze. Uiteraard blijft iedereen die een bijdrage heeft  geleverd aan het ontstaan van deze serie (voornamelijk mijn dates) anoniem.  
-elke maandag een nieuwe aflevering-


Cause I want it bad

In aflevering 2 van deze serie had ik het kort over een jongen die me telkens verraste met leuke dates. We gingen samen pizza bakken, poulen, boulderen en wandelen in een mooie omgeving. Toch haakte ik na een aantal dates af. Waarom? ''Het gaat te makkelijk'', zou ik destijds gezegd hebben. Hij toonde interesse, deed moeite voor me, was spontaan en we hadden het gezellig. Met andere woorden, ik hoefde niet mijn best te doen om zijn aandacht te vangen en vast te houden. Natuurlijk speelde ook mee dat ik niet verliefd op hem was, maar wie weet had dat kunnen komen als ik hem écht een kans had gegeven. In plaats daarvan schreef ik hem af als te degelijk voor mij. Saai zelfs.

Dat terwijl ik meermaals achter jongens/mannen aan ben blijven lopen die het al te veel moeite vonden om me dezelfde dag nog terug te appen. Laat staan om hun afspraken na te komen. Hoewel het op de momenten dat ik hun aandacht wel kreeg leuk was, wist ik dat zij mij nooit zouden geven wat ik nodig had. Dat ik uiteindelijk alleen zou eindigen. Toch bleef ik liever achter hen aanlopen dan dat ik een ''degelijke jongen'' een kans zou geven. Het is een bekend gegeven: ''verkeerde'' mannen en vrouwen lijken nu eenmaal interessanter. Hoe zit dat?




Het gras is groener aan de overkant

Alles wat we niet kunnen hebben heeft een soort magische aantrekkingskracht. Die levensregel heeft toepassing op werkelijk alles, zo ook op de liefde. Ga maar na: dat iemand jou niet ziet staan of al bezet is maakt hem/haar des te interessanter. Het beeld dat je creëert van de persoon in kwestie -en van je leven samen met deze persoon- is bovendien waarschijnlijk een stuk rooskleuriger dan de werkelijkheid. Zo raakte ik op een dag aan de praat met een jongen die me na onze eerste ontmoeting al enigszins intrigeerde. Sindsdien sprak ik hem vaker en bleek hij een vriendin te hebben. Sterker nog, ze stonden op het punt om samen te gaan wonen. Vanaf dat moment, toen ik wist dat ik hem niet kon hebben, betekende zijn aandacht ineens meer voor me. Ik was nooit van plan hem van zijn vriendin af te pakken, maar ik bouwde wel een band met hem op die zich in een grijs gebied bevond. Tot op de dag dat hij me vertelde over zijn relatieproblemen, de twijfels die  hem tergden en zijn zwak voor mij. Toen de optie om iets met hem te beginnen opeens reëel leek te worden, schrok ik me kapot. Ineens wist ik zeker dat ik alleen vrienden met hem wilde zijn. Straks zou hij zijn relatie beëindigen en vervolgens bij mij aankloppen. Ik zou geen gehoor geven. En dus legde ik uit dat het me beter leek om afstand te nemen. Inmiddels woont hij samen met zijn vriendin.

Bindingsangst

Tegenwoordig lijkt iedereen last te hebben van bindings- of verlatingsangst. Of misschien is bindingsangst gewoon een goed excuus om rond te scharrelen en nooit iets serieus aan te gaan. Ik heb het me zelf ook afgevraagd, of ik misschien last zou hebben van bindingsangst. Het zou namelijk wel verklaren waarom ik achter types aan blijf lopen waarvan ik toch weet dat ze niet mijn prins op het witte paard zijn. Veilig is het namelijk wel. Je hoeft niet bang te zijn voor een inperking van je vrijheid; hij laat je toch de helft van de tijd zitten. Bovendien blijft een écht gebroken hart je bespaard, aangezien jullie nooit zo diep zullen gaan. Een opeenvolging van teleurstellingen is echter de prijs die je betaald.



School of life

Onderstaand filmpje van de 'School of Life' verschaft ons een derde  verklaring voor onze neiging om verliefd te worden op hen die ons niet gelukkig maken. Deze uitleg vraagt ons terug te gaan naar onze jeugd. Volgens de makers van dit filmpje worden we niet verliefd op degenen die voor ons zorgen en van ons houden op de meest ideale manier, maar op de mensen die dit op een voor ons bekende manier doen. Evenals dat we mensen niet afwijzen omdat ze slecht voor ons zijn, maar omdat ze net iets té goed voor ons zijn. Ze geven ons het soort liefde dat we niet gewend zijn, waar we ons mogelijk zelfs niet waardig genoeg voor voelen. Bepaalde eigenschappen trekken ons aan, maar enkel wanneer gevonden in een bekend type. Bijvoorbeeld in een partner, die net als je vader destijds, altijd te druk is met zijn werk om tijd met jou door te brengen.  Om gelukkigmakende liefde te vinden moeten we dus onze dwang om te lijden niet onze gevoelens van affectie en aantrekkingskracht laten beïnvloeden. Misschien is die ene ''saaie'' dude/meid dus een stuk spannender dan jij denkt en overigens een betere partner dan de zoveelste bad boy/girl.


1 opmerking:

  1. Hé, goed verhaal deze, mooi afgeronde gedachtegang zeg maar. Nou ja. Gewoon tof haha. (En ik dacht serieus al toen je het over de pizzajongen had van wow hij is perfect en toen vertelde je dat je dat juist niet voelde en toen maakte je zelf mijn eigen gedachten al af in je conclusie hehe)

    BeantwoordenVerwijderen